Plastik makinelerinde plastiğin eritildiği ve şekil verilebilir hale getirildiği kısım kovan ve vidadır. Dolayısı ile plastiğin eriyik kalitesine, homojenliğine ve bu eriyikten elde edilecek ürünün kalitesine doğrudan ve en fazla etki eden bileşen her zaman kovan ve vidadır. Plastik ürünün kalitesinde eriyik kaynaklı yaşanan problemlerin %80 inde problemin kaynağı, kovan ve vida gruplarının yanlış dizaynı yada aşınma sonucu görevi yerine getirememesindendir. Bu durum kovan vida sisteminin plastiği ergitme, taşıma ve sıkıştırma işlerini üstlenmiş olması dolayısıyla en fazla yorulmaya ve aşınmaya maruz kalmasının bir sonucudur.
Polimerlerin erime proseslerinin gerçekleştiği kovan ve vida grubunda doğru dizayn ve doğru malzeme seçimi son derece önemlidir. Farklı prosesler, farklı plastik malzemeler ve farklı kapasite ihtiyaçlarına bağlı olarak, eriyik kalite unsurunu en üst seviyede tutabilecek şekilde tasarlanan kovan vida sistemlerinin, bir çok polimeri işleyebilecek şekilde üniversal dizaynları da bulunmaktadır.
İlgili proses ve polimer karakterine uygun olmayan kovan ve vida kullanımından dolayı şu sorunların yaşanması muhtemeldir.
Günümüzde gelişen teknolojinin de getirdiği avantajlar ile plastik ileme proseslerinin ihtiyaçlarını karılayacak bir çok AR-GE çalışmaları yapılmaktadır. Konusunda uzmanlaşmış ve üstün tasarım kabiliyetine sahip kurumlar ve kişiler tarafından yapılan bu AR-GE çalışmaları sonucunda kovan-vida sistemlerinde yüksek ergitme kabiliyeti, yüksek kapasite ve performans, üstün aşınma direnci ve düşük üretim maliyeti avantajı sağlanmış, basit yapılı ürünlerden en kompleks ve karmaşık karakterdeki ürünlere kadar olan tüm ihtiyaçlara cevap verilebilir duruma gelinmiştir.
Plastik adı tek bir malzeme için kullanılmamaktadır. Demir veya alüminyumu ifade etmek için “metal” ifadesi kullanıldığı gibi “plastik” ismi de farklı özellikte, farklı yapıda ve farklı bileşimde birçok malzemeyi ifade etmek için kullanılmaktadır. Plastiklerin özellikleri çok değişkendir. Bu nedenle plastikler genellikle yün ve metal gibi sayısız geleneksel malzemelerin yerine veya onların tamamlayıcıları olarak kullanılırlar. Plastik sanayinin gelişmesi II. dünya savaşının bitiminden sonra başlamıştır.
Başlangıçta ham madde için kömür kullanılmıştır. Çünkü 1950’lerin ortalarına kadar petrol yeteri kadar ekonomik değildi. Ham maddenin kömürden petrole dönüşümü plastik sanayisini hızla geliştirmiştir. Birçok yeni ürün art arda keşfedilerek özellikle metal malzemeye büyük bir alternatif oluşturdu. Plastik malzemelerin ekstruzyon, enjeksiyon ve diğer üretim yöntemleri ile kolay ve kitlesel üretimi bu dönüşümü genişletti, hızlandırdı ve bu günkü seviyelere getirdi.
Plastik malzemelerin diğer birçok malzemenin yerini alması, henüz devam eden bir süreçtir ve önümüzdeki yıllarda; şuan için üretiminde metal, ağaç ve yün kullanılan birçok ürün, daha çok plastik malzemelerden üretilecektir.
Bütün plastiklerde bir yapı ortaktır. Plastikler makro molekül olarak bilinen çok uzun molekül zincirlerinden oluşurlar. Söz konusu moleküller bir gerdanlık üzerindeki boncuklar gibi tek sıra olarak dizilmişlerdir. Bir plastiği birçok bireysel iplikler içeren bir yün topuna benzer bir yapı olarak düşünebiliriz. Bu toptan bir ipliği çekip çıkarmak çok güçtür, çünkü top içindeki uzun moleküller birbirlerini sıkıca tutmaktadırlar. Makro molekülü yapan çok sayıda bireysel yapı elemanı “monomer” olarak isimlendirilir (mono=tek, meros=parça). Bu bakımdan makro moleküller ve böylece plastiklerin kendileri genellikle polimer olarak da simlendirilir (poly=birçok).
Plastikleri meydana getirenler, makromolekül eklinde organik bileşimler içeren malzemelerdir. Bu bileşimler doğal ürünlerin dönüşümü ile veya yapay (sentetik) olarak yaratılmışlardır. Kural olarak bu malzemeler belli artlar altında (örneğin sıcaklık ve basınç) işlendiği zaman ekillendirilebilir veya plastik deformasyon uğrarlar.
Compounding ekstrüderleri, plastik endüstrisinde kullanılan bir ekstrüzyon ekipmanı türüdür. Bu makineler, farklı malzemeleri, örneğin polimerler, katkı maddeleri ve dolguları, homojen bir karışım haline getirmek ve özellikleri iyileştirmek için son ürünü üretmek için tasarlanmıştır.
Compounding ekstrüderi, karşıt yönlere veya aynı yönde dönen sıkıca iç içe geçmiş çift vidalı bir ekstrüderdir. Vidalar genellikle kendilerini silen özelliktedir, yani döndükleri sürece kendilerini temizlerler, malzeme birikimini önler ve tutarlı karıştırma sağlar.
Tipik bir compounding işlemi sırasında, birincil malzeme (genellikle bir polimer) ekstrüder haznesine beslenir ve herhangi bir katkı maddesi veya dolgu ile vidalar arasından geçerken sıkıştırılır, kesilir ve ısınır, homojen bir karışım oluşturur. Karışım daha sonra kalıptan çıkarılır ve son ürünü oluşturmak için genellikle bir su banyosu gibi bir soğutma sistemi aracılığıyla soğutulur.
